 W latach dwudziestych, trzydziestych, a także czterdziestych ubiegłego stulecia Narciso Delladio wytwarzał ręcznie chodaki dla drwali oraz rolników z doliny Fassa/Fiemme (włoskie Dolomity). Ważnym momentem było wzięcie udziału w targach w Mediolanie w roku 1928. Podczas drugiej wojny światowej Delladio dostarczał już obuwie górskie oddziałom armii. W tamtym momencie zaczęto wprowadzać specjalny system sznurowadeł, który następnie przejęły najbardziej znaczące firmy obuwnicze. Po wojnie zapotrzebowanie na obuwie wzrosło, co zmusiło Delladio do zatrudnienia większej liczby pracowników, zaś nazwa „Calzoleria Sportiva” wydostała się poza granice doliny i dotarło do takich miast jak Trydent czy Bolzano. W latach pięćdziesiątych syn Delladio – Francesco – zaczął pracować w firmie. Wykonał doskonałe posunięcie – wybudował nowy warsztat na przedmieściach Tesero, gdzie obecnie mieści się duża strefa przemysłowa. W nowym, przestrzennym pomieszczeniu rozpoczęli projektować oraz rozwijać technologie butów narciarskich, czego wymagał coraz szybciej rozwijający i zyskujący na popularności sport. Rynek szybko się rozwijał, a Francesco Delladio zmienił nazwę firmy na „La Sportiva.” Użyta po raz pierwszy podczas wystawy w Mediolanie, następnie rozpowszechniła się ona w całej Europie za sprawą kolekcji zimowej charakteryzującej się śmiałymi technicznymi i estetycznymi rozwiązaniami, a później także kolekcji letniej tradycyjnych butów górskich. W latach siedemdziesiątych, wraz z nastaniem mody na plastikowe buty, „La Sportiva” po sezonie próbnym musiała zaprzestać produkcji butów narciarskich z powodów finansowych, gdyż okazało się to nieopłacalne. Dlatego też, produkowano wówczas jedynie buty do wspinaczki górskiej oraz biegów narciarskich. W tamtym czasie do firmy dołączyli synowie Francesco: Lorenzo, Luciano i Marco. Przez lata osiemdziesiąte firma skupiała się na sektorze wspinaczkowym, co okazało się być sukcesem. Innowacyjny model buta w kolorach purpury i żółtego stał się zwiastunem pokaźnej kolekcji awangardowych produktów, które w bardzo krótkim czasie przyniosły sukces marce i rozpowszechniły jej nazwę na całym świecie. Producent obuwia „La Sportiva” stał się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością będącą w całości w posiadaniu rodziny Delladio. Odważne techniczne i handlowe rozwiązania były ciągle udoskonalane, z czego w krótkim czasie wyciągnięto korzyści. Lata dziewięćdziesiąte to okres dynamicznego rozwoju marki. W ’91 r. podbiła ona rynek francuski. W ’95 r. właściciele uznali, że siedziba firmy jest zbyt mała i zdecydowali się zbudować większą i bardziej funkcjonalną fabrykę. Już w roku następnym firma przeniosła się do Ziano, u podnóży trydenckich Dolomitów w północno-wschodniej części Włoch. W 1997 r. eksport wyniósł ponad 75%, jednak w tym samym roku Luciano zdecydował się na opuszczenie firmy. 30-stego czerwca 1998 r. podpisano porozumienie pomiędzy firmą „La Sportiva” i „The North Face.” Umowa ta zapewniała, że 20% asortymentu „La Sportivy” zostanie natychmiastowo przejęte przez amerykańską firmę, a następne 31% w przeciągu 3-5 lat. W ten sposób firmie „The North Face” sprzedano niezależną spółkę pod nazwa „La Sportiva USA,” co umożliwiło dystrybucję produktów marki „La Sportiva” do północnej Ameryki. Jednakże już w 2000 r. okazało się, że oczekiwane po zawartym porozumieniu wsparcie technologiczne i handlowe nie odniosło sukcesu, ponieważ zbyt często miejsce miały wymiany managerów w różnych departamentach. Jako, że rodzina Delladio nie miała już kontaktu z ludźmi, z którymi podpisywała umowę w ’98 r., zdecydowali się oni na anulowanie jej. Pod koniec stycznia 2000 r. „La Sportiva” odkupiła udziały od „The North Face.” Dwa lata później „La Sportiva” zdecydowała się na inwestycję w nowych obszarach związanych głównie ze stale rosnącym zapotrzebowaniem na dobrej jakości produkty górskie. Firma zainwestowała także w nowoczesne maszyny, zatrudniła nowych pracowników oraz nabyła nowy budynek. Lanfranco Brugnoli został mianowany na dyrektora administracyjnego oraz finansowego. W 2003 r. poczyniono starania, aby zamienić stary już system UNI EN ISO 9002:1994 na uaktualnioną wersję UNI EN ISO 9001:2000 (Systemy zarządzania jakością), a także połączenie go z UNI EN ISO 14001 (System kontroli środowiska). Nieczęste wśród wytwórców obuwia i innych firm zaangażowanie „La Sportivy” w sprawy jakości i dbałości o środowisko przyniosło jej uznanie i szacunek. Rok 2005 okazał się trudnym dla całego handlu światowego. „La Sportiva” wykazała się jednak determinacją i odwagą i utrzymała konkretną wysokość sprzedaży, a w niektórych krajach nawet podniosła swe wskaźniki. Na rok 2006 zaplanowano inwestycje w dziedzinach badań, rozwoju i marketingu, co miało podnieść zyski ze sprzedaży, a także powiększenie liczby personelu, na czym zyskało lokalne zatrudnienie. W Oświadczeniu prasowym z dnia 17 stycznia 2006 r. możemy przeczytać, że pierwszego stycznia 2006 r. „La Sportiva S.p.A.” – włoska spółka macierzysta i producent oraz „La Sportiva N.A.” dokonały fuzji, aby wspólnym wysiłkiem wesprzeć markę „La Sportiva,” która nieprzerwanie dostarcza swoim klientom specjalistyczne produkty do uprawiania sportów górskich i rozpoznawalna jest dzięki ich jakości i innowacjom. „La Sportiva N.A.” ogłosiła trzydziestoprocentowy wzrost w przedsprzedaży kolekcji S05 i S06 i znaczny skok w kategorii Trail running (bieganie terenowe). Co więcej, grupa „Leisure Trends Group” doniosła ostatnio, że w 2005 r. „La Sportiva” zdominowała rynek amerykańskiego obuwia wspinaczkowego ponad 35-cio procentowym udziałem całkowitym na rynku oraz oszałamiającym 65-cio procentowym udziałem na rynku jeśli chodzi o pułap cenowy ponad 100 dolarów, przez dziesięć miesięcy sprzedaży od stycznia 2005 do października 2005 r. „La Sportiva” kontynuuje dominację rynku butów do wspinaczki górskiej. Sukces, który firma odnosi na rynkach północnej Ameryki zwrócił uwagę spółki we Włoszech i odczytywany jest jako nowa struktura partnerstwa. Dzięki operacjom, które mają miejsce w północnej Ameryce, firma staje się marką światową. Zyskuje w ten sposób możliwości współdziałania na polu marketingu, zarządzania linią produkcyjną, badań i rozwoju oraz operacji finansowych. Dostęp do rozwijających się zasobów włoskiej spółki macierzystej ma przynieść gwałtowny rozwój w nadchodzących latach. Z kolei spółka „La Sportiva N.A.” zmieniła obszar swych zainteresowań i zajęła się badaniami, co ma zwrócić uwagę na rynki produktów do biegania terenowego oraz wędrówek pieszych. Colin Lantz, prezes „La Sportiva N.A.” powiedziała, iż działania podjęto w odpowiednim momencie. „Po naszym najlepszym roku i przewidywanym dalszym rozwoju, nasze nowe partnerstwo z „La Sportiva Italy” umożliwi nam zaoferowanie handlarzom wsparcia, jakiego oferowanie zawsze nam się marzyło.” Lantz dodała, że jest to ekscytujący punkt zwrotny dla firmy. „Naszym celem w ciągu minionej dekady było rywalizowanie z innymi wielkimi producentami w tej branży i osiągnięcie równości w produkcji poza granicami kraju. Kiedy już to osiągnęliśmy, zamierzamy dążyć do jak największej sprzedaży (…)” Globalna obecność firmy „La Sportiva” jest widoczna choćby w zmianie adresu internetowego z wcześniejszego www.sportiva.com na obecnie używany www.lasportiva.com. W roku 2006 wzmocniono wiele operacji: - departamenty badań i rozwoju wzbogaciły się o kilka nowych technik, - zrekrutowano nowych pracowników, na czym skorzystał lokalny sektor zatrudnień, - stworzono wewnętrzny departament marketingu, z dwojgiem ludzi odpowiedzialnych za komunikacje i kreowanie wizerunku firmy (PR), - sektor handlowy został kompletnie zmieniony, poprawiony i ulepszony, a to za sprawą zatrudnienia dwóch osób z doświadczeniem w świecie sportów uprawianych na świeżym powietrzu. Byli to manager do spraw sprzedaży zagranicznej oraz dyrektor sprzedaży na Włochy i kraje ościenne, - znacznie wzrosły dochody ze sprzedaży, - kwota eksportowa osiągnęła wskaźniki bliskie 80%. Ostani organigram (grafik, tu: przedstawiający zatrudnionych w firmie) po najważniejszych zmianach: Prezes: Francesco Delladio Dyrektor naczelny oraz vice prezes: Lorenzo Delladio Dyrektor generalny: Lanfranco Brugnoli Manager do spraw eksportu: Claudio Angaran Dyrektor sprzedaży na Włochy oraz agencje: Enrico Carniel Dyrektor produkcji: Marco Delladio Kierownik logistyki: Giuseppe Facchini Kierownik badań i rozwoju: Matteo Jellici Kierownicy do spraw marketingu: Mara Guglielmi oraz Luca Mich Kierownik do spraw elektronicznego przetwarzania danych: Roberto Barbolini Kierownik do spraw jakości i środowiska: Matteo Cerchio Rok 2007 zamknięty zostaje z wyższymi niż przewidywano stawkami wzrostu sprzedaży. Eksport umacnia się do 80%, a nowi pracownicy dodają firmie rozpędu, dzięki czemu realizuje się albo i przekracza założone cele. Nowe produkty takie jak seria Solution do wspinaczki czy Fireblade (biegi górskie) zyskują uznanie w prestiżowych, specjalistycznych magazynach. Produkcja stale się rozwija, mając na celu zaspokajanie potrzeb rynkowych oraz zapewnianie w tym samym czasie najwyższej jakości. W tymże właśnie roku pierwsze miejsce w mistrzostwach Włoch zdobywa Fulvio Dapit. Rok 2008 to osiemdziesiąta rocznica istnienia firmy. W sklepach pojawiła się specjalna seria. Rodzą się nowe projekty skierowane w inne części sektora. Zostaje także podpisana umowa z ważnym partnerem biznesowym, dzięki któremu „La Sportiva” staje się wyłącznym importerem kanadyjskiej linii ubrań „Blurr.” | 
